...ایستادم و نگرسیتم و با نگاههایم حلاوت دلسوزی و تلخی اندوه بر اطراف آن گورهای تازه فرو میریخت. گور جوانی که با زندگی خود از شرف دختری پاکدمن دفاع کرد و او را از چنگال تیز گرگ نجات داد. لذا او را به پاس شجاعتش گردن زدند. و آن دختر شمشیر او را بر روی گورش نهاد تا به صورت نشانی باشد که در برابر خورشید از سرنوشت مردانگی در سرزمین دریغ و نادانی سخن بگوید. گور دختری است که عشق روح او را لمس کرد پیش از آنکه جسمش اسیر خواهشهای نفسانی شود. لذا او را سنگسار نمودند زیرا دلش میخواست تا لحظه مرگ امین و پاک بماند...
